Mostrando postagens com marcador Enric Benicarló. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Enric Benicarló. Mostrar todas as postagens

terça-feira, 30 de novembro de 2010

De Gardel a Calamaro

Eu quero terminar o mês de novembro ouvindo um tango!
E quero compartilhá-lo por aqui.
Um amigo recomendou-me que eu ouvisse esse jovem extraordinário: Andrés Calamaro

O que me parece mais engraçado é que ele é um roqueiro argentino e que já tem uma estrada considerável, canta desde de a década de 80, mas é desconhecido no Brasil. A verdade é que nós, brasileiros, não temos o hábito de acompanhar a música em língua espanhola... Infelizmente!

No vídeo, em que o conheci, ele está cantando um famoso tango argentino. O meu amigo catalão, Enric, disse-me que, si, Mano a Mano es un tango de Carlos Gardel! Eu, ignorante, não sabia...

A interpretação do jovem é intensa, verdadeira. Lá no Youtube alguém, provavelmente um argentino, postou o seguinte comentário: “Calamaro tiene voz para cantar tango... eso hay ke aceptarlo”
Devemos aceitar e aplaudir!

Enjoy it!




Rechiflao en mi tristeza, te evoco y veo que has sido
de mi pobre vida paria sólo una buena mujer
tu presencia de bacana puso calor en mi nido
fuiste buena, consecuente, y yo sé que me has querido
como no quisiste a nadie, como no podrás querer.
e dio el juego de remanye cuando vos, pobre percanta,
gambeteabas la pobreza en la casa de pensión:
hoy sos toda una bacana, la vida te ríe y canta,
los morlacos del otario los tirás a la marchanta
como juega el gato maula con el misero ratón.
Hoy tenés el mate lleno de infelices ilusiones
te engrupieron los otarios, las amigas, el gavión
la milonga entre magnates con sus locas tentaciones
donde triunfan y claudican milongueras pretensiones
se te ha entrado muy adentro en el pobre corazón.
Nada debo agradecerte, mano a mano hemos quedado,
no me importa lo que has hecho, lo que hacés ni lo que harás;
los favores recibidos creo habértelos pagado
y si alguna deuda chica sin querer se había olvidado
en la cuenta del otario que tenés se la cargás.
Mientras tanto, que tus triunfos, pobres triunfos pasajeros,
sean una larga fila de riquezas y placer;
que el bacán que te acamala tenga pesos duraderos
que te abrás en las paradas con cafishios milongueros
y que digan los muchachos: “Es una buena mujer”.
Y mañana cuando seas deslocado mueble viejo
y no tengas esperanzas en el pobre corazón
si precisás una ayuda, si te hace falta un consejo
acordate de este amigo que ha de jugarse el pellejo
p’ayudarte en lo que pueda cuando llegue la ocasión.

sábado, 3 de abril de 2010

Rita Botto

Meu amigo Enric deu-me um regalo! Já falei dele aqui. Serei sempre grato a ele por mais esse novo conhecimento: ele apresentou-me Rita Botto.

Rita Botto nasceu em Catena, cidade de Etna, região da Sicília, Itália.

Segundo o site Italia Folk Music trata-se de uma cantora versátil e autodidata, com uma capacidade vocal espantosa, ela instruiu-se no canto pela escola de Ferrare de “Música Moderna” e também no “Baule dei Suoni” da escola de teatro da Bolonha, onde vive atualmente.

Impressionada com as canções da magnífica artista Rosa Balistreri, Rita Botto tem sempre tentado promover, como aquela, os tesouros da música popular da Sicilia. Ela, aliás, dedicou a Rosa Balistreri seu álbum independente Ethnea. O nome é um jogo de palavras entre étnico e Etna, para simbolizar o renascimento da música siciliana.

Seu álbum Stranizza d'Amuri, veio a público em 2004, quando Rita Botto ficou conhecida para o grande público, recebendo aprovação unânime da crítica, tanto italiana quanto estrangeira.

Ela também tem colaborado com importantes artista como Alfio Antico, Antonio Marangolo, I Lautari, Roy Paci and Carmen Consoli.

Suas apresentações no palco impressionam seja pela sua técnica vocal que é muito particular, bem como pelo fato de que usa um vaso como caixa de som.

Seu novo disco, Donna Rita, foi recém-lançado em mais de 10 países. Foi desse disco que ouvi a canção Rosa.

Oh, que gran cosa!

Aqui, trago este clip que encontrei no Youtube para compartilhar. Achei tão singela a história narrada nessa canção e tão bem desenvolvida pelas imagens.

Eu não falei ainda, mas ela canta na língua siciliana!




Bravissima Rita, e bella canzone. Viva la Sicilia!!!

Stranizza D'Amuri

(Uma canção do grande Franco Battiato)

'Ndo vadduni da Scammacca
i carritteri ogni tantu
lassaunu i loru bisogni
e i muscuni ciabbulaunu supra
jeumu a caccia di lucettuli...
'a litturina da ciccum-etnea
i saggi ginnici 'u Nabuccu
'a scola sta finennu.
Man manu ca passunu i jonna
sta frevi mi trasi 'nda lI'ossa
'ccu tuttu ca fora c'è 'a guerra
mi sentu stranizza d'amuri... I'amuri
e quannu t'ancontru 'nda strata
mi veni 'na scossa 'ndo cori
'ccu tuttu ca fora si mori
na' mori stranizza d'amuri... I'amuri.



Extrañeza de amor
Estranhamento de amor
"En el valle de Scammacca
No vale de Scammacca
los carreteros de vez en cuando
carros de boi de vez em quando
dejaban sus excrementos
deixavam seus escrementos
y los moscones los sobrevolaban
e os mosquitos os sobrevoavam
Íbamos a la caza de lagartijas...
Íamos à caça de lagartixas
el vagón de la circum-etnea
o vagão de circum-etnea
las sesiones de gimnasia con el Nabucco
as sessões do ginásio com o Nabucco
la escuela está terminando.
a escola está terminando.
A medida que pasan los días
à medida em que passam os dias
esta fiebre me entra en los huesos
esta febre me entra nos ossos
Aunque fuera hay guerra
Ainda que lá fora haja guerra
siento una extrañeza de amor...el amor
sinto um estranhamento de amor... o amor
Y cuando te encuentro por la calle
E quando te encontro pela rua
me viene una sacudida al corazón
me vem uma sacudida ao coração
Aunque fuera se muere
Ainda que lá fora se morra
no muere esta extrañeza de amor...el amor
não morre este estranhamento de amor... o amor
 
(Aceito sugestões para a versão em português que fiz a partir da versão em espanhol, que Enric me mandou e que também disponibilizou em Bosphorus.)

domingo, 10 de janeiro de 2010

Katia Guerreiro e Ney Matogrosso

Desde quarta-feira não atualizo meu blog. Fico tão triste quando isso acontece! Mas o que fazer? Tomei chuva na quinta-feira e desde sexta passada estou amargando um resfriado desagradável que retirou minhas forças. Como esse blog só se alimenta de coisas boas que me acontecem, não pude trazer nada para compartilhar. :-(
Uma coisa linda, no entanto, que me aconteceu, foi que um amigo, o blogueiro Enric, de Benicarló (Catalunha), do blog Bosphorus 2, apresentou-me uma fadista magnífica. Não é todo dia que somos apresentados a uma fadista, convenhamos. Assim sendo, penso que é fundamental compartilhar esse conhecimento.
Procurando no Youtube algo dela que eu pudesse trazer para cá, encontrei o registro de um encontro que deve ter sido mais do que memorável, a fadista portuguesa (vejam, uma redundância) e o divino brasileiro Ney Matogrosso cantando juntos! É uma pena que a pessoa que postou o registro não o tivesse filmado. São tão somente imagens intercaladas do encontro (para quem conhece a cada um, separadamente, já dá para imaginar o que deve ter sido esse espetáculo).
O problema é que como algumas pessoas do Youtube tem o hábito de fazer, o registro traz umas imagens outras... Penso que isso se deve ao fato de que há pessoas para as quais as metáforas de uma canção precisam ser concretizadas. rsrsrs Assim, vocês também verão lábios, mel, abelha e flor, o planeta azul, etc. Coisas absolutamente dispensáveis, na minha opinião. Perdão “requeijão” [é como se chama a pessoa que postou o clip], eu acho que são imagens de gosto duvidoso, mas agradeço pela iniciativa, of course. De qualquer modo, está valendo, fiquemos, então, com a canção e com as imagens dos intérpretes, o que já está de bom tamanho. Enjoy it!


Meu amor quando me beija
Vejo o mundo revirar
Vejo o céu aqui na terra
E a terra no ar.

Os seus lábios tem o mel
Que a abelha tira da flor
E eu sou pobre, pobre, pobre
Mas é meu o seu amor.

Quem tem amor peça a Deus
Pro seu bem lhe amar de verdade
Para mais tarde não ter desengano
E chorar de saudade.

Quem foi na vida que teve um amor
E esse amor sem razão o deixou
Que até hoje não guarde no peito
a marca da dor?

Meu amor quando me beija
Vejo o mundo revirar.
Vejo o céu aqui na terra
E a terra no ar.

Os seus lábios tem o mel
Que a abelha tira da flor
E eu sou pobre, pobre, pobre
Mas é meu o seu amor.

Quem tem amor peça a Deus
Pro seu bem o amar de verdade
Para mais tarde não ter desengano
E chorar de saudade.

Quem foi na vida que teve um amor
E esse amor sem razão lhe deixou
Que até hoje não guarde no peito
a marca da dor?


quinta-feira, 24 de setembro de 2009

Enric Benicarló







Essas ilustrações fazem parte do trabalho desse artista do Mediterrâneo e que só pode ser visto nos seus blogs. Como é possível perceber as pinceladas de Enric Benicarló são fortes e generosas, o que faz com que compreendamos a intensidade das personagens retratadas. Intensidade que se aloja sobretudo nos olhares. O olho, porta de entrada da alma, é sem dúvida a marca mais contundente dos seus trabalhos, isso fica ainda mais visível em outros trabalhos e que você poderá conferir pelos seus sítios.
Eu fiquei tão encantado com esse primeiro a que ele chamou "A sad casual clown boy" que cheguei a perguntar para o Enric se ele não pretendia, algum dia, vender suas ilustrações. Eu adoraria ter o original, que suponho seja em papel, emoldurado, e na minha parede! Ele respondeu-me que misturar a merda do dinheiro e arte não estava em seus planos, embora ele já tenha feito isso no passado quando, parece, vendia seus desenhos em bares e "dark caves" de Barcelona. Adorei a resposta!
Aliás os blogs de Enric, nitidamente, também revelam essa atitude bastante autoral, decidida e que, sobretudo, preza pelo bom gosto. Ali, você sempre vai encontrar sugestões de músicas, conjuntos musicais e músicos, absolutamente alternativos. Suas fontes de pesquisa, nessa seara, são as culturas em torno do Mediterrâneo, sobretudo, a da Turquia e a da Grécia. Eu achei o máximo uma postagem em que ele nos diz que está cansado das músicas turcas comerciais e de mau gosto (achei interessante saber que também por aquelas paragens o mau gosto impera nas rádios - isso não acontece só no Brasil!), mas, por fim, ele nos diz que ao sintonizar determinada rádio da Turquia o inesperado aconteceu:
una suave voz femenina anuncia el próximo tema, al próximo artista: un tal Cem Adrian. La canción comienza con esas notas repetitivas de piano que captan absolutamente mi atención. Dejo el pincel sobre la mesa. Limpio mis dedos de pintura. Bebo un trago frío de woll y siento como la voz de Adrian va penetrando en mi mente como una droga líquida y amargante, como un latiguillo un tanto doloroso pero del cual no me puedo deshacer. Subo el volumen... subo mucho el volumen "Sen sen sen giderken, ben ben ben kalirken"...Son seis minutos y medio de una música diferente, de un licor embriagante, de un pecado inconfesable... seis minutos y medio de desconcierto entre la lírica y la electrónica, entre la poesía y el arte bruto, el oscuro sonido, la crueldad de la belleza sucia que hoy buscaba, que hoy necesitaba.
Vale a pena, realmente, conferir essa sugestão de Enric. Você pode encontrar um vídeo belíssimo do cantor na postagem a que me refiro, ou pode fazer uma busca no Youtube, of course.
Aliás, se você entrar agora no Bosphorus, um de seus blogs, você irá ver, em meio a imagens do mar mediterrâneo, de redes de pesca e de pássaros marinhos, quadras de Enric, nas quais, dentre outras coisas, leremos:
Escapar cruzando tus aguas,
como un ángel en los cielos,
y soltar anclote en la playa,
fondear la muerte y respirar.
Muito bonito, tudo!
Preciso dizer, por fim, que a minha alegria nessa experiência na blogosfera está nesse tipo de encontro. Os blogueiros de verdade são todos generosos, falam das coisas que gostam e com as quais também podemos nos identificar. Além disso, quando são talentosos como o Enric, podem mostrar os produtos de seus talentos, como esses desenhos maravilhosos acima, ou esses versos, mas em que tudo vem, sempre, no bojo de uma personalidade única.
Gosto de Enric também porque ele marca na lateral de seus blogs todas as causas que defende: ele é a favor da causa Palestina, é contra o golpe das oligarquias em Honduras, a favor da Mulher Trabalhadora, assim como de toda a "Clase Obrera" e também deseja a independência da Catalunha. Abomina o nazismo e todos as formas de fascismo.
Ou seja, ele é um rapaz que se preocupa em defender o que considera como causa justa! ;-D
Ele segue esse blog, como eu estou seguindo os dele.
Esse encontro virtual, propiciado pelo universo da blogosfera, revela que quando se é sensível ao poder da arte e de tudo o que é bom e faz bem, enfim, quando isso é estar conectado, a amizade não tem fronteiras.
Conheça você também:
http://enric-bosphor.blogspot.com/
http://enric-casatomada.blogspot.com/